Οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί και η ΕΔΕΜ

Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρώ μια σημαντική ροή πληροφοριών, η οποία διοχετευόμενη από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και τα Media γενικότερα, επιχειρεί να παρουσιάσει διάφορους νέους Πολιτικούς Σχηματισμούς ως τις εναλλακτικές λύσεις – προτάσεις για την αλλαγή του σημερινού πολιτικού γίγνεσθαι.

Είναι γεγονός ότι αυτή η υιοθετημένη γραμμή για παρουσίαση νέων Πολιτικών Σχηματισμών μαρτυρά μια γενικότερη έμμεση παραδοχή της έλλειψης πολιτικής επιχειρηματολογίας του υφιστάμενου πολιτικού κατεστημένου, το οποίο πλέον έχει χάσει κάθε σημείο ταύτισης με την Κοινωνία και τον Πολίτη.

Επιπρόσθετα, αντικατοπτρίζει την πραγματική ανάγκη εξεύρεσης άλλων πολιτικών διαύλων, που ευελπιστούν να εκφράσουν με τις Ιδέες και τις Θέσεις τους κάτι ‘ νέο και διαφορετικό’, με απώτερο σκοπό να αφυπνίσουν, να προβληματίσουν και εν τέλει να κινητοποιήσουν έναν λαό που έχει υποστεί πολλά τα τελευταία χρόνια και έχει δικαίως απογοητευτεί.

Σε αυτό το σημείο όμως προκύπτει το πραγματικό δίλημμα: Κατά πόσο οι προβαλλόμενοι σήμερα ως ‘νέοι’ Πολιτικοί Σχηματισμοί είναι πραγματικά νέοι? Ποια είναι η Ιδεολογική τους βάση, ποιοι ηγούνται αυτών, ποιοι τους απαρτίζουν και ποια είναι η διαφορετική πολιτική τους τοποθέτηση για τα τεκταινόμενα;

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι προβαλλόμενοι ως ‘νέοι’ Πολιτικοί Σχηματισμοί ηγούνται από πολιτικές προσωπικότητες που έχουν διαδραματίσει ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο στα πρόσφατα γεγονότα της πολιτικής ζωής του τόπου.  Υπάρχουν δε και οι περιπτώσεις αυτών που ηγούνται ‘νέων’ Πολιτικών Σχηματισμών, ενώ υπήρξαν στο κοντινό παρελθόν  ‘τα καλά παιδιά’ συγκεκριμένων Κέντρων. Ιδιαίτερα οι τελευταίοι παλεύουν καθημερινά να πείσουν ότι έχουν ένα καθαρότερο πολιτικό παρελθόν από τους ‘άλλους’, ότι έχουν δουλέψει στην πραγματική αγορά και ότι είναι αυτοδημιούργητοι, ακριβώς διότι έχουν καταλάβει ότι το να ηγείσαι ενός ‘νέου’ Φορέα με εμφανή διαπιστευτήρια ενός παλαιότερου που εμμέσως ή μη ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για ότι συμβαίνει σήμερα, είναι μια πρώτη εστία αποστροφής του μηνύματος που αυτός εκπέμπει προς την Κοινωνία.

Σε ότι αφορά τα στελέχη των ‘νέων’ Πολιτικών Σχηματισμών, αυτά προέρχονται κυρίως από τους άλλοτε δυναμικούς πυρήνες υφιστάμενων κομμάτων που έχουν βρεθεί στην εξουσία. Παρουσιάζονται πλέον ως ‘αντιφρονούντες’ στις πολιτικές που ακολουθούνται σήμερα, αποσιωπώντας βέβαια ότι μέχρι να διαφωνήσουν και να δουν την πόρτα εξόδου από τα παλαιά τους κόμματα, στήριζαν  και εφάρμοζαν πολιτικές που μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο. Μετά υπάρχουν και οι κάθε λογής διανοούμενοι, που προσκαλούνται προκειμένου να προσδώσουν κύρος, βάθος και  μια χροιά ιδεολογική στο όλο ‘νέο’ εγχείρημα. Οι άνθρωποι αυτοί όμως, οι οποίοι ενώ είναι καθ’ όλα διακεκριμένοι και σοβαροί στα –θεωρητικά κυρίως- πεδία που έχουν διαλέξει να υπηρετούν, προσεγγίζουν την πολιτική ακριβώς με τον ίδιο τρόπο: θεωρητικά και όχι πρακτικά. Επιτυγχάνουν βέβαια άθελα τους τον σκοπό επιλογής τους, καθώς οι εκφραζόμενες θέσεις τους λειτουργούν ως πόλοι έντονου προβληματισμού, συζήτησης και μιμητισμού, υποδεικνύοντας εμμέσως ότι για να εντάσσονται κάπου συγκεκριμένα, ο ‘νέος’ Σχηματισμός πρέπει είναι σοβαρός.

Σε ότι αφορά την Ιδεολογική βάση και εν τέλει την Πρόταση των ‘νέων’ Πολιτικών Σχηματισμών, εδώ τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται ακόμα πιο θολά:  Οι περισσότεροι ξεκινούν από την έκφραση μιας τοποθέτησης στο Κέντρο, διανθισμένης όμως με μια χροιά, άλλοτε αριστεράς ή δεξιάς, καθότι είναι πιο εύκολο να στηριχθείς αρχικά σε κάτι οικείο και δοκιμασμένο στο παρελθόν που παρέχει άμεση ταύτιση και μετά κάπως να παλέψεις να το βαφτίσεις ως ‘νέο’ και ‘διαφορετικό’, κάνοντας το πιο εύπεπτο.  Άλλοι βέβαια επιλέγουν και να διακηρύξουν ότι δεν έχουν καμία σχέση με το παρελθόν (‘τα καλά παιδιά’ της παραπάνω παραγράφου), αλλά για να τα βγάλουν πέρα θα συνεργαστούν ‘με όλους’ για ένα καλύτερο μέλλον. Όλα αυτά βέβαια στο τέλος αποδεικνύουν ότι και οι μεν και οι δε στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία νέα Πρόταση ή καμία Ιδεολογία που να τους διαφοροποιεί από τους προηγούμενους, απλά αποτελούν ένα εναλλακτικό ‘περιτύλιγμα’ του ιδίου προϊόντος που σερβίρεται κάθε τετραετία.

Εδώ είναι η διαφορά του νέου πραγματικά Φορέα της Ε.Δ.Ε.Μ σε σχέση με όλους τους παραπάνω: Αποτελείται από ένα πυρήνα ικανών ατόμων, διακεκριμένων στα πεδία εργασίας τους και στο κοινωνικό τους περιβάλλον, που δεν έχουν φθαρεί πολιτικά και δεν έχουν διαχειριστεί Δημόσιο Χρήμα στο παρελθόν. Πρόκειται για έναν πυρήνα ατόμων, που μπορεί να ταυτιστεί άμεσα με τον κάθε πολίτη αυτής της Χώρας, μπορεί να μιλήσει με αυτόν στην γλώσσα που καταλαβαίνει και μπορεί να παλέψει για αυτόν, καθότι προέρχεται από τον ίδιο παρονομαστή με αυτόν: την Ελληνική Κοινωνία.

Η  Ιδεολογική Βάση και Πρόταση της Ε.Δ.Ε.Μ για την υιοθέτηση ενός νέου Μοντέλου Περιφερειακής Διοίκησης στο Νέο Ελληνικό Κράτος, κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα, εντάσσει τον κάθε Πολίτη στο Κέντρο των αποφάσεων που διαμορφώνουν την ζωή του στον τόπο που ζει και εργάζεται. Τον ενεργοποιεί και του προσδίδει αυτό που μέχρι στιγμής έχει χάσει από κάθε άλλο πολιτικό φορέα: την ελπίδα να διεκδικήσει άμεσα ένα καλύτερο αύριο χωρίς φόβο και αβεβαιότητα. Μια τέτοια Πρόταση, η οποία έχει Αρχή, συγκεκριμένο Πρόγραμμα Δράσεων και Στόχο δεν χρειάζεται τα υπάρχοντα πολιτικά δεκανίκια για να στηριχτεί, λειτουργεί στο Κέντρο σαν  ακίδα ισορροπίας σε όλα αυτά τα μηνύματα περί αριστερών και δεξιών τάσεων –παλαιών και ‘νέων’- και φανερώνει πραγματικό περιεχόμενο.

Είναι μια Πρόταση, που θα κάνει την ζωή του κάθε Πολίτη πραγματικά καλύτερη, από την στιγμή που θα την ακούσει, θα την κατανοήσει σε βάθος, θα την υιοθετήσει και θα αρχίσει να την μεταδίδει στον συμπολίτη του.  Αυτή είναι και η ουσία άλλωστε για την επίτευξη του κοινού μας στόχου: η στήριξη στην Ε.Δ.Ε.Μ. με την μετάδοση του μηνύματος της και ο κοινός αγώνας για διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής.

Κώστας Παπαγιαννάκης

Γενικός Γραμματέας της Ε.Δ.Ε.Μ. – Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης