Στην μνήμη των νεκρών του πολυτεχνείου

Πέρασαν 41 χρόνια από την νύχτα της 17ης Νοεμβρίου του ’73, την νύχτα που ένα τανκ παραβίασε την πύλη του Πολυτεχνείου επί της οδού Πανεπιστημίου. Η σιδερένια πόρτα έπεσε, μια νεαρή κοπέλα άφησε την τελευταία της πνοή υπό το βέρος των ερπυστριών, αρκετοί ακόμα, νέοι και μη, έχασαν την ζωή τους το ίδιο βράδυ ή τις επόμενες ημέρες.

Η Δημοκρατία βασανίστηκε βάναυσα εκείνο το βράδυ, βασανίζονταν επί επτά χρόνια, αλλά δεν παραδόθηκε, δεν υπέκυψε στους βασανιστές της και δεν συμβιβάστηκε με τον κυνισμό και την βαρβαρότητα της Χούντας για να επιβιώσει. Πολέμησε, πολέμησε με πάθος, με σημαιοφόρους τους νέους, τους φοιτητές και ανέτρεψε κάθε σκέψη υποταγής. Με τον αγώνα της διάνοιξε τα θεμέλια της πλέον ελεύθερης και δημοκρατικής περιόδου της Νεότερης Ελλάδας, της Μεταπολίτευσης.

Τιμή στην γενιά αυτή, η μνήμη μας τους αγκαλιάζει και το παράδειγμά τους λειτουργεί ως φάρος για την διέλευση πέρα από την σημερινή, ζοφερή πραγματικότητα της Χώρας μας.

Η Ε.Δ.Ε.Μ. όμως δεν μένει στις διαπιστώσεις, η ματιά μας είναι διαπεραστική και δημιουργική. Βλέπουμε την ίδια γενιά, που αντιστάθηκε, που αγωνίστηκε, που πίστεψε, να έχει προδοθεί οικτρά από το πολιτικό προσωπικό του σήμερα, από το παρόν Κράτος, αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό της.

Η Δημοκρατία δεν έχει εξαντληθεί με την σημερινή μορφή της, έχει πολλά ακόμα περιθώρια βελτίωσης, έχει πολλά ακόμα επίπεδα να κατακτήσει! Και θα το κάνει με την ίδια ορμή, με την ίδια αποφασιστικότητα, με το ίδιο πάθος, γιατί στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, η Δημοκρατία δεν ηττάται από την μιζέρια και δεν υποτάσσεται στην μετριότητα.

Οι νέοι της γενιάς του Πολυτεχνείου αντιστάθηκαν και προτάσσοντας τα στήθη και τα όνειρά τους ακύρωσαν την όποια απειλή κατά της Δημοκρατίας, οι σημερινοί νέοι θα μεταρρυθμίσουν και θα εκσυχρονίσουν, την παραπαίουσα, Δημοκρατία της απειλής.