Φυλετικός ρατσισμός

Η εικόνα περιέχει την είδηση, αλλά η είδηση δεν είναι μόνο μια εικόνα.

Πέρασαν 54 χρόνια από την ημέρα που η μικρή Ρούμπη Μπρίτζες πέρασε το κατώφλι του σχολείου Γουίλιαμ Φράντζ στη Νέα Ορλεάνη των Ηνωμένων Πολιτειών ως η πρώτη έγχρωμη μαθήτρια στον Αμερικάνικο Νότο, που παρακολούθησε μαθήματα σε σχολείο που δεχόταν μόνο λευκούς μαθητές.

Η μικρή Ρούμπη πολέμησε και νίκησε την προκατάληψη και την εσωστρέφεια και έγινε σύμβολο στον αγώνα κατά του ρατσισμού και τα μάτια της έγιναν οι προβολείς που φώτισαν τα σκιερά σημεία του Αμερικάνικου συντηρητισμού και διεύρυναν τους ορίζοντες της Δημοκρατίας.

Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έχουν ένα Σύνταγμα ανθρωποκεντρικό και αναμφίβολα προσανατολισμένο στην ελευθερία του ανθρώπου, ακόμα το έτος 1960 δεν είχαν καταφέρει ως κράτος να εφαρμόσουν το αυτονόητο, να προασπίσουν το θεμελιώδες δικαίωμα στην παιδεία σε όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως χρώματος και φυλής.Τόλμησαν όμως, έκαναν το αποφασιστικό βήμα και στο πρόσωπο της μικρής Ρούμπη βρήκαν τον σαλπιστή, τον “πετεινό” που γκρέμισε τα τείχη του ρατσισμού.

Η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται σαλπιστές και “πετεινούς”, χρειάζεται τα πρόσωπα των νέων παιδιών και έχει ανάγκη αποφασιστικών βημάτων, ώστε να διαφύγουμε από την μιζέρια και να διευρύνουμε, να εκσυγχρονίσουμε και να μεταρρυθμίσουμε την Δημοκρατία μας, πέρα από τα στενά όρια της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης, εντός των οποίων την συγκρατούν οι παλαιοκομματικές επιλογές του γερασμένου πολιτικού προσωπικού.