Άνθρωπος προς άνθρωπο

Ελπίζω, πιστεύω, δεν φοβάμαι.

Ελπίζω, πιστεύω, δεν φοβάμαι αλλά δεν είμαι ελεύθερος.

Πως να είμαι ελεύθερος; Πως να είναι κανείς ελεύθερος;

Όταν χιλιάδες έχουν δώσει τέλος στη ζωή τους κυριευμένοι από απόγνωση,

όταν 4 εκατομμύρια συνάνθρωποί και συμπολίτες μας είναι κάτω από τα όρια της φτώχειας,

όταν 1,5 εκατομμύριο συνάνθρωποι και συμπολίτες μας είναι άνεργοι,

όταν 400 χιλιάδες νέοι άνθρωποι και όχι μόνο είναι μετανάστες στο εξωτερικό και πόσοι άλλοι στο εσωτερικό,

πώς να είναι κανείς ελεύθερος όταν παιδιά λιποθυμούν από ασιτία,

όταν άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους,

όταν άνθρωποι αμείβονται πενιχρά,

όταν γειτονικές χώρες του κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο,

όταν σύμμαχοι και εταίροι έχουν μεταμορφωθεί σε δυνάστες,

Πώς να είναι κανείς ελεύθερος όταν έχει χαθεί πια η ιδεολογία σε αυτή τη γη;

Δεν ήταν πάντα έτσι ,υπήρξε η εποχή που η πολιτική είχε όραμα, ιδέες και προτάσεις γιατί ο πολιτικός δεν είναι λογιστής ούτε διαχειριστής. Είναι φορέας οραμάτων, ιδεών και προτάσεων. Αγαπά τους ανθρώπους και λειτουργεί με γνώμονα το συμφέρον και την επιβίωση του ανθρώπου και όχι των αριθμών. Οι αριθμοί υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος τους αριθμούς.

Υπήρξε η εποχή του διαχρονικού αιτήματος της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισονομίας, της ισότητας,της αλληλεγγύης,της συμφιλίωσης, της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας .Πάντα στο πλαίσιο συμμαχιών και ενώσεων. Γιατί η οικουμενικότητα είναι στη φύση του Έλληνα. Ταξιδευτής από την αρχή της ύπαρξής του δεν μπόρεσε ποτέ να περιοριστεί στα στενά όρια της πατρίδας του. Πρώτος στη ναυτιλία, στα γράμματα, στις τέχνες ,περίεργος και πολυμήχανος δεν μπορεί να απέχει αρνείται να απομονωθεί. Δεν ανήκει στη δύση είναι η δύση. Δεν ανήκει στην Ευρώπη είναι η Ευρώπη και τελικά η Ελλάδα δεν ανήκει στους Έλληνες, η Ελλάδα είναι οι Έλληνες.

Χάθηκαν οι οραματιστές και την θέση τους πήραν οι διαχειριστές .

Χαθήκαμε σε επίπλαστες απολαύσεις. Αναλωθήκαμε και αποπροσανατολιστήκαμε. Ξεχάσαμε τους στόχους μας και αλλάξαμε πορεία. Λησμονήσαμε τους αγώνες και το αίμα που είχε χυθεί για να γευτούμε αυτή την Ελλάδα για την οποία ήμασταν όλοι τόσο περήφανοι το 2004 στην τελετή έναρξης των ολυμπιακών αγώνων. Την τελευταία χρονιά που ήμασταν ασφαλείς ισχυροί και ανεξάρτητοι . Την νύχτα που έσβησε η ολυμπιακή φλόγα ήταν που έσβησε και η Ελλάδα. Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της καταστροφής. Δεν υπήρξαμε προνοητικοί. Υπήρξαμε αλαζόνες και υπερόπτες. Ξεχάσαμε τον άνθρωπο. Απομακρυνθήκαμε από την ίδια μας την οντότητα. Μεταμορφωθήκαμε σε κάτι άλλο, άπληστο, ανάλγητο, πονηρό, διεφθαρμένο.

Οι άνθρωποι είναι το πολυτιμότερο αγαθό. Η πολιτική λοιπόν είναι το μέσο που υπηρετεί αυτό το αγαθό. Όσοι δεν το κατανοούν δεν έχουν θέση σε αυτή. Οι χώρες δεν είναι κομμάτια γης που ορίσαμε τα σύνορα τους και τώρα καθόμαστε και τις καμαρώνουμε από κάποιο ύψωμα με περίσσια περηφάνια. Είναι ζωντανοί οργανισμοί που αποτελούνται από κοινωνίες ανθρώπων. Αυτοί τους δίνουν οντότητα. Δίχως αυτούς είναι το τίποτα. Η ρητορική που εστιάζει στην διάσωση μιας χώρας ανεξάρτητα από τους ανθρώπους της δεν έχει κανένα νόημα και καμιά προοπτική.

Οφείλουμε λοιπόν τους νέους σχεδιασμούς, τις νέες ιδέες, προτάσεις και οράματα να τα εστιάσουμε απόλυτα στους συνανθρώπους και συμπολίτες μας στον ίδιο μας τον εαυτό. Οφείλουμε να καταστήσουμε ξανά ελκυστική την πολιτική. Γιατί η πολιτική είναι η ίδια η ζωή. Να καλέσουμε με μια νέα στάση και οπτική τους ανθρώπους κοντά μας. Να δουλέψουμε μαζί και να πετύχουμε μαζί. Γιατί θα πετύχουμε, να μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία πως θα πετύχουμε, όταν θα πείσουμε πως είμαστε εδώ για τους ανθρώπους και όχι τους αριθμούς ,ανεξάρτητα αν αυτοί μας πιέζουν αφόρητα. Η ρητορική μας πρέπει και οφείλει να αναφέρεται μόνο στον άνθρωπο.

Από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Όχι από τον πολιτικό για το λαό. Όχι από τον πολιτικό για τη χώρα. Από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο.

Τέλος στην εξουσία δίχως ουσία. Τέλος σε υποσχέσεις και ψέματα. Τέλος στον διαχωρισμό των ανθρώπων από τη χώρα. Η σώζεις τους ανθρώπους άρα και τη χωρά ή τους χάνεις μαζί με αυτή. Είμαστε υποχρεωμένοι να δίνουμε αναφορά ως υπηρέτες και όχι ως φεουδάρχες. Να λογοδοτούμε και να λέμε ξεκάθαρα τις δυσκολίες που προϋποθέτει η αντιμετώπιση της κάθε κατάστασης.

Οφείλουμε να συντάξουμε ένα νέο συμβόλαιο, όχι με το λαό αυτή τη φορά αλλά μεταξύ μας, με τους συνανθρώπους μας ,με τους συμπολίτες μας.

Αρχή μιας εποχής συνεργασίας και συμμετοχής. Σύνθεσης και συμπαράταξης. Συνανθρώπων και συμπολιτών.

Η διαχείριση είναι το απλό κομμάτι. Είναι σαφείς και πολλοί οι τρόποι και γνωστά τα αποτελέσματα τους. Θα διαλέξουμε κάποιο. Έχουμε τη γνώση, έχουμε τις δυνατότητες. Θα συντάξουμε τα δικά μας μνημόνια τα οποία θα είναι πραγματικά μεταρρυθμιστικά και προσαρμοσμένα στην ελληνική πραγματικότητα. Μπορεί να είναι πιο τολμηρά ακόμα και από αυτά που μας επιβάλλουν οι εταίροι. Αλλά θα τα έχουμε συμφωνήσει εμείς οι Έλληνες, με γνώμονα τον άνθρωπο και όχι τους αριθμούς,προκειμένου να καταστήσουμε τους εαυτούς μας ξανά ισχυρούς. Και ναι θα τα πούμε μνημόνια έτσι για να τα ξορκίσουμε. Θα ονομάζουμε μνημόνιο την οποιαδήποτε νέα μεταρρύθμιση απλά και μόνο για να μας θυμίζει τι δεν κάναμε σωστά στο παρελθόν. Δεν είναι τα μνημόνια το πρόβλημα αλλά ποιοι τα συντάσσουν και ποιοι τα εφαρμόζουν.

Το δύσκολο είναι το να είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι κάτω από οράματα ιδέες και κοινές προτάσεις.

Εσύ που είσαι εκεί έξω επιφυλακτικός, προδομένος, οργισμένος ,αν θες επανάσταση βουτά μέσα στο σύστημα και άλλαξε το εκ των έσο. Λειτούργησε σαν αντίδοτο, ξύπνα το, βγάλε το από το λήθαργο . Δεν είναι ότι δεν αξίζει. Δεν είναι άχρηστο. Είναι ότι επαναπαύτηκε στις δάφνες του και αποκοιμήθηκε.

Και να θυμάσαι, η επανάσταση μας είναι η συμμετοχή μας.

Λεωνίδας Μπαρμπούτσης
Μέλος Κεντρικής Επιτροπής Ε.Δ.Ε.Μ. – Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης