– Άρθρο παρέμβαση του Προέδρου της Ε.Δ.Ε.Μ, Απόστολου Η. Πόντα

(Με αφορμή την < <παραποίηση>> από την ΕΛΣΤΑΤ των στατιστικών στοιχείων της Ελληνικής Οικονομίας κατά τις κρίσιμες ημέρες της απαρχής των Μνημονίων)

Το αρραγές μέτωπο της συλλογικής ευθύνης και ο οπορτουνισμός της ξεπεσμένης Πολιτικής Αριστοκρατείας της Ελλάδος

Η Χώρα μας έχει βιώσει πολλές περιόδους πολιτικής αστάθειας και διχαστικής παράνοιας. Τις περισσότερες από αυτές τις έχουμε, αν όχι αφαιρέσει, σίγουρα όμως επιμελώς αποκρύψει από την κοινή μας μνήμη και από το βιογραφικό της Ελληνικής Πολιτείας. Αποδεδειγμένα, η σκόπιμη αυτή αποσιώπηση μπορεί να περιορίζει την αμηχανία μας, ίσως και την ντροπή μας, για τα πολιτικά και όχι μόνον πεπραγμένα των προηγούμενων γενεών, διευρύνει όμως ταυτόχρονα την άγνοια μας για την Ιστορία μας και αυξάνει τις πιθανότητες επανάληψης όμοιων λαθών. Η επιλεκτική αυτή μνήμη έχει ως αποτέλεσμα την ανάσχεση της εξέλιξης της Ελληνικής κοινωνίας και την τόνωση του σκεπτικισμού σχετικά με την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό του Κράτους.

Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές τέτοιες περιόδους, ήσαν τα χρόνια του Εθνικού Διχασμού στις αρχές του ᾽20ου αιώνα, με την έντονη διαμάχη μεταξύ του Ελευθέριου Βενιζέλου και του, κατ᾽ όνομα, Βασιλέα των Ελλήνων Κωνσταντίνου του Β᾽. Η αναδρομή στην έντονη εκείνη περίοδο δεν έχει σκοπό την ανάλυση του πολιτικού διχασμού, αλλά την συμβολική υπενθύμιση μιας συγκεκριμένης πολιτικής δράσης της φιλοβασιλικής παράταξης, που μπορεί να διευρύνει την κριτική μας ικανότητα σε σχέση με την σύγχρονη πολιτική επικαιρότητα.

Πιο συγκεκριμένα τον Δεκέμβριο του 1916, κατά τον αποκλεισμό της Νοτίου Ελλάδος από τους Συμμάχους της ΑΝΤΑΝΤ και την έξαρση της πόλωσης, η φιλοβασιλική παράταξη παρασυρόμενη από το αντιβενιζελικό πάθος την ηγητόρων της, προέβη σε μια πρωτόγνωρη για την Ελληνική πραγματικότητα πράξη, το «Ανάθεμα στον Ελευθέριο Βενιζέλο». Μέγα πλήθος, πρωτοστατούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Θεόκλητου, έφτασε σε κεντρική περιοχή των Αθηνών, στο σημείο που σήμερα βρίσκεται το Πεδίον του Άρεως, και εναποθέτοντας ο καθένας από έναν λήθο, δημιούργησαν έναν σορό, όπου στην κορυφή του κάρφωσαν μια Ελληνική σημαία και μια μεγάλη πινακίδα που έγραφε «Ανάθεμα στον Σατανά, Μάγο και Προδότη Λευτεράκη Βενιζέλον». Ακόμα και έναν χρόνο και πλέον κατόπιν του γεγονότος αυτού, το Υπουργείο Παιδείας διοργάνωνε εκδρομές στο μνημείο του Αναθέματος, ώστε να «θωρακιστεί» η νεολαία της Χώρας από την πολιτική μαγεία του «δαίμονα» Βενιζέλου, σε τέτοιο σημείο μάλιστα, που επιδοτούνταν τα ναύλα για τα σχολεία της επαρχίας από ειδικό κονδύλι του Κρατικού προϋπολογισμού. Όταν επανήλθε στα πράγματα ο Βενιζέλος, δυο χρόνια σχεδόν μετά το γεγονός αυτό, με την περίφημη Βουλή των Λαζάρων, έδωσε εντολή το μνημείο του Αναθέματός κατά του ιδίου να παραμείνει ανέγγιχτο, ώστε να υπενθυμίζει στους πολίτες που μπορεί να οδηγήσει τον Λαό το μίσος, ο δογματισμός και ο φανατισμός του συντηρητισμού.

Μόλις πρόσφατα πληροφορηθήκαμε όλοι την απόφαση του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου να κάνει εν μέρη δεκτή την αναίρεση της νυν Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου κατά της απόφασης 1331/2016 ΑΠ, με αποτέλεσμα να παραπεμφθεί στο Συμβούλιο Εφετών Αθηνών ο τέως Πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ κ. Ανδρέας Γεωργίου, με την κατηγορία της ψευδούς βεβαιώσεως σε βάρος του Δημοσίου ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας. Η ψευδής βεβαίωση αφορά την χάλκευση των στοιχείων της Ελληνικής Οικονομίας και ειδικότερα το ακριβές επίπεδο της ύφεσης και των αναγκών της Χώρας σε περεταίρω δανεισμό, κατά την περίοδο της υπογραφής του πρώτου και του δεύτερου Μνημονίου.

Είναι απαραίτητο να ευχαριστήσω τους ανθρώπους της “Αγοράς” και της Οικονομίας, που βρίσκονται στην Ε.Δ.Ε.Μ και σε όσους συνεργάζονται μαζί μας, καθώς με έχουν εφοδιάσει με στοιχεία που αναδεικνύουν περισκοπικά την πραγματικότητα περί του θέματος αυτού και μας βοηθούν να μην παγιδευτούμε, σε ρηχά ιδεολογικά στρατόπεδα και σε απόψεις που επιτείνουν το πρόβλημα και αναζητούν εξιλαστήρια θύματα.

Η Χώρα στο τέλος του 2010 βρίσκονταν σε τραγική θέση αναφορικά με την οικονομική της ισορροπία. Ενδεικτικές είναι οι εκθέσεις του τότε κεντρικού Τραπεζίτη της Χώρας κ. Γεώργιου Προβόπουλου, σύμφωνα με τις οποίες το δημόσιο χρέος στις 31.12.2003 ήταν 168 δισ. ευρώ και τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 31.12.2007, έφθασε τα 216 δισ. ευρώ!! Σε τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τις κυβερνήσεις του κ. Κώστα Καραμανλή προστέθηκαν χρέη 48 δισ. ευρώ. Επίσης, στην έκθεση του κ. Προβόπουλου, ως Διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, για το έτος 2010, ανακαλύπτουμε ένα ακόμα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο, πως ενώ το χρέος, όπως προαναφέρθηκε, ήταν στο ύψος των 168 δισ. Ευρώ το 2003, είχε ανέλθει στα 261 δις. Ευρώ το 2008 και στις 31.12.2009 είχε φτάσει στα 298 δισ ευρώ! Είναι λοιπόν αποδεδειγμένο μέσω των μετρήσεων της Τραπέζης της Ελλάδος και ουδενός ΕΛΣΤΑΤ και κανενός κ. Γεωργίου, πως στα πέντε χρόνια διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή η Ελλάδα σώρευσε επιπλέον χρέος 120 δισ. Ευρώ, όταν καθ᾽ ὀλη την πορεία των 190 χρόνων, του νεότερου Ελληνικού Κράτους, μέσα από παλινδρομήσεις και αποπροσανατολισμούς της Ελληνικής οικονομίας, μέσα από πολέμους, εμφυλίους, δικτατορίες, ακόμα και μετά την δαιμονοποιημένη περίοδο σπατάλης της δεκαετίας του ᾽80, το ίδιο αυτό Κράτος είχε υποχρέωση χρέους 180 δις. Ευρώ. Επαναλαμβάνω 180 δις. Ευρώ χρέος (υπολογίστε σε αυτά και το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004) πριν τον κ. Κώστα Καραμανλή, 298 δισ. Ευρώ και πλέον μετά τον κ. Καραμανλή, δηλαδή επιβάρυνση του Δημοσίου Ταμείου με 120 δισ. παραπάνω χρέος μέσα σε μια πενταετία!!

Είναι ενδεικτικό, για την “ποιότητα” της οικονομικής πολιτικής των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, να αναφερθούμε σε στοιχεία επίσης των εκθέσεων της Τράπεζας της Ελλάδος, τα οποία χρησιμοποίησε ιδιαιτέρως ο ΟΟΑΣΑ στις αναφορές του για την Ελληνική Οικονομία, σύμφωνα με τα οποία οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού το έτος 2004 ανέρχονταν στο ποσό των 48 δις. Ευρώ και στα επόμενα χρόνια εκτοξεύτηκαν. Πιο συγκεκριμένα το έτος 2005 έγιναν 51 δις. , το 2006 ανήλθαν στα 52,5 δις. ,το 2007 στα 58 δις. , το 2008 στα 65 δις. Και το σωτήριον έτος 2009 ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο φτάνοντας στα 78 δις. Ευρώ!

Η πενταετία λοιπόν του παλαιο-νεοφιλελευθερισμού ανέβασε τις δαπάνες του προϋπολογισμού κατά 62,5%. Οι δαπάνες εξυπηρέτησης των μισθωτών του Δημοσίου από 18 δις. Ευρώ το 2004 κατέληξαν στα 26,5 δις. το 2009, μεταβολή δηλαδή 47% προς τα επάνω σε πέντε χρόνια. Αν στα προηγούμενα προσθέσουμε τον πενταπλασιασμό των δαπανών στην υγεία, τον τριπλασιασμό των κονδυλίων εξοπλισμών και τον δεκαπλασιασμό των μυστικών κονδυλίων που διαχειρίζονταν το Υπουργείο Εσωτερικών σε συνεργασία με τα Υπουργεία Οικονομικών και Εθνικής Άμυνας, αντιλαμβάνεστε την χρηστή διοίκηση των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή και γιατί, ως Ε.Δ.Ε.Μ, θεωρούμε καθήκον μας να τοποθετηθούμε, καθώς από το κάδρο της ευθύνης απουσιάζει ένας κατ᾽εξοχήν υπεύθυνος, ένας υπεύθυνος-ανεύθυνος που ρεμβάζει με τις δάφνες του ηγέτη της Κεντροδεξιάς (που επί της ουσίας ποτέ δεν υπηρέτησε) και που νίπτει τας χείρας του, μετρώντας απλά τον σορό από τις πέτρες, στο Ανάθεμα που στήνει η νεοσυντηρητική Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις και σε όλους πολιτικούς συλλήβδην, που διαχειρίστηκαν τα κοινά της Χώρας από την αποχώρηση του ίδιου και μετά.

Ενδεικτικό του σεβασμού που τρέφουν για τους πολίτες της Χώρας αυτής είναι το βασικό επιχείρημα του περιβάλλοντως Καραμανλή, σύμφωνα με το οποίο η εκτόξευση του δανεισμού κατά την πρωθυπουργία Καραμανλή έγκειται στην κάλυψη υπερχρέωσης των προηγούμενων Κυβερνήσεων. Ο ισχυρισμός αυτός δεν ισχύει καθώς η απορρόφηση επιπλέον χρημάτων για την απάλειψη παλαιών οφειλών συνεπάγεται και την αποπληρωμή των οφειλών αυτών και την αλλαγή του προσώπου του δανειστή ή την αναπροσαρμογή της όποιας δανειακής σύμβασης με την εκπλήρωση των παλαιών οφειλών. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συνέβη μεταξύ του 2004 και του 2009, γεγονός που αποδεικνύει την φαυλότητα του επιχειρήματος και εξακολουθεί να προκαλεί απορία σχετικά με την αναγκαιότητα της εκτόξευσης του Κρατικού δανεισμού επί των ημερών των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή.

Ως Ε.Δ.Ε.Μ πιστεύουμε πως ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα μας ως νεοέλληνες είναι η επιλεκτική μας μνήμη και πως ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του πολιτικού κατεστημένου που δυναστεύει την Χώρα, είναι η ικανότητα του, αριστοτεχνικά, με κυνικότητα, να καταφέρνει να κατασκευάζει βολικούς ενόχους. Αν σε αυτές τις διαπιστώσεις προσθέσετε το γεγονός πως ακόμα και σήμερα συνηθίζουμε να διαμορφώνουμε την κρίση μας μετερχόμενοι ιδεολογικά καλούπια και δογματικές απόψεις, που επ᾽ ουδενί δεν δοκιμάζουμε με έναν ειλικρινή και ανοιχτό διάλογο, αντιλαμβάνεστε την ένδεια της δημόσιας συζήτησης στην πολιτική πραγματικότητα της Χώρας και τις μειωμένες πιθανότητες που έχουμε να διαφύγουμε από καλοστημένες παγίδες της ξεπεσμένης πολιτική αριστοκρατίας.

Ως νέα πολιτική δύναμη, ως ένα κίνημα πολιτών που επιθυμεί μια Ελλάδα ελεύθερη όχι μόνο από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και από τις εμμονές της, τις αγκυλώσεις της , την εσωστρέφειά της, που διακυρήσει την αποτίναξη του ζυγού του παλαιοκομματισμού και την διάλυση του ιδεολογικού σορού του Αναθέματος προς την κοινή λογική, πιστεύουμε πως πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και δίκαιοι τόσο με τους εαυτούς μας όσο και με τους παλαιούς πολιτικούς. Οφείλουμε να κοιτάξουμε την αλήθεια στα μάτια και να μην παρασυρόμαστε από ιδεολογικές συμπάθειες και επιπόλαιες αναγνώσεις των γεγονότων. Μόνο έτσι ρίχνουμε νερό στον μύλο της προόδου και γκρεμίζουμε τις φυλακές της συντήρησης που επί δεκαετίες κατατρώει το σώμα και υπονομεύει το πνεύμα της ελληνικής Πολιτείας.

Είχε ο Γιώργος Παπανδρέου ευθύνη για την ολίσθηση της Ελληνικής Οικονομίας και για την αποδοχή της λανθασμένης συνταγής του Μνημονίου; Φυσικά και είχε! Την ίδια όμως ευθύνη φέρει και ο Κώστας Καραμανλής! Το ίδιο υπεύθυνος είναι ο Καραμανλής με τον Βαγγέλη Βενιζέλο, με τον Αντώνη Σαμαρά, με τον Λουκά Ππαπαδήμο και με τον Αλέξη Τσίπρα για την οικτρή εικόνα της οικονομίας της χώρας, για την ολοκληρωτική κατάρρευση της εσωτερικής οικονομίας και για την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων πολιτών. Δεν μπορούμε να στηρίξουμε την κριτική μας πάνω στην ανηθικότητα και την επιλεκτική μνήμη. Δεν μπορούμε να υποθάλψουμε την συμπεριφορά του Κώστα Καραμανλή κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του, η οποία αν δεν αποδίδεται σε δόλο διαχέεται προφανώς από βαρύτατη αμέλεια! Δεν μπορούμε επίσης να βρούμε ένα βολικό εξιλαστήριο θύμα, όπως ο κ. Γεωργίου, τον οποίο ούτε γνωρίζω, ούτε έχω συναντήσει ποτέ και να του φορτώσουμε τα αμαρτήματα δεκαετιών ολόκληρης της πολιτικής αριστοκρατίας του τόπου και να τον θάψουμε κάτω από το σορό ενός νέου Αναθέματος, γιατί μας είναι δύσκολο, για λόγους ιδεολογικής καταβολής, να αναδείξουμε τις ευθύνες ενός Παπανδρέου ή ενός Καραμανλή. Δεν του αξίζει και δεν μας αξίζει!

Τον Αλέξη Τσίπρα τον γνωρίζω χρόνια, από το μακρινό 1991 και τις καταλήψεις της γενιάς μας, από την συνύπαρξη μας κάποιες φορές στο γραφείο ενός κοινού μας μέντορα… Δεν θα κρίνω στο παρόν κείμενο θέματα εφαρμοσμένης πολιτικής, καθώς θα έχουμε όλο τον καιρό τα επόμενα χρόνια να δοκιμάσουμε τα επιχειρήματά μας και αντιπαρατεθούμε πολιτικά, θα του πιστώσω όμως την ικανότητα να ψυχολογεί απεγνωσμένους ανθρώπους και κυρίως πολιτικούς. Του αναγνωρίζω το γεγονός πως έχει καταλάβει ότι το μεγαλύτερο διακύβευμα της απερχόμενης πολιτικής αριστοκρατίας δεν είναι τίποτα άλλο από την επιβίωσή της! Επάνω σε αυτή την διαπίστωση χτίστηκε η συμμαχία της νεοσυντηρητικής Αριστεράς του Αλέξη Τσίπρα και του κολχόζικου νεοφιλελευθερισμού που πατριάρχης του είναι ο Κώστας Καραμανλής. Μιας συμμαχίας αλληλοεξυπηρέτησης, που αποδυναμώνει του πολιτικούς αντιπάλους του κ. Τσίπρα, από όπου και αν εφορμούν, καθώς μαζί με τον κ. Γεωργίου σιωπηρά ή φανερά θα θεωρηθούν όλοι συνυπεύθυνοι για τα ίδια αδικήματα (ακόμα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης πλήττεται βάναυσα ως συμπλεόμενος με τους προαναφερθέντες) και τον κ. Καραμανλή εξυπηρετεί και του εξασφαλίζει την πολιτική του επιβίωση μιας και καμουφλάρει τις δικές του ευθύνες, έτσι ώστε να επανέλθει στο προσκήνιο είτε ως ο δικαιωματικός αρχηγός της Κεντροδεξιάς είτε ως ο επόμενος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Εμείς όμως, ως άνθρωποι της γενιάς δεν μπορούμε να σιωπήσουμε, ούτε να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενεές μια επιλεκτική μνήμη και μια φανατική καταγραφή της ιστορίας των μνημονίων. Πολύ δε περισσότερο δεν μπορούμε να ρίξουμε το Ανάθεμα…δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε εξιλαστήρια θύματα, γιατί έτσι η κρίση θα κρατήσει για πάντα.

Είμαστε ταγμένοι στον αγώνα για τον εκσυχρονισμό και την πρόοδο της Χώρας, είμαστε ελεύθεροι γιατί σκεπτόμαστε ελεύθερα και είμαστε σίγουροι πως η Ελλάδα θα συνεχίσει να πορεύεται στην Ιστορία και να προοδεύει, όχι κυρίως γιατί μπορεί και δραπετεύει από τις σορούς των Αναθεμάτων, αλλά γιατί μπορεί να συλλογιέται ελεύθερα, να θυμάται ολάκερα, γιατί μπορεί να ονειρεύεται και να πράττει!!

Απόστολος Η. Πόντας
Πρόεδρος Ε.Δ.Ε.Μ

*το κείμενο αφιερώνεται στους φίλους και συνοδοιπόρους μας Σπύρο Π. και Μάκη Γ. , ανθρώπους με τίμιους αγώνες και ελεύθερους συλλογισμούς, που αποτελούν μια Ακτίδα ελπίδας στο παλαιό πολιτικό προσωπικό της Χώρας.
Ανθρώπους που αν και στο πέρασμα του χρόνου, η Κίρκη της πολιτικής μετέτρεψε τους συντρόφους τους σε γουρούνια, οι ίδιοι δραπέτευσαν κάτω από τους σορούς των ιδεολογικών Αναθεμάτων που βίωσαν στην πορεία τους. Ανθρώπους που συνεχίζουν να λένε ιστορίες για μια Ιθάκη που κάπου υπάρχει, που δεμένοι στο ιστίο του σκάφους της ζωής τους αρνούνται επίμονα τις Σειρήνες που τους τραγουδάνε χρόνια τώρα και που συμμερίζονται την ίδια αρχή με εμάς, πως η όποια αποδοχή συλλογικής ευθύνης, για την εκπλήρωση του σκοπού της προόδου της κοινωνίας χωρίς την φρίκη του μίσους, δεν συνεπάγεται επιλεκτική μνήμη και βολικά Αναθέματα.
Ας είναι καλά, να μας μιλούν για την Ιθάκη και να μας συμβουλεύουν, καθώς εκείνοι διέφυγαν της Κίρκης και εμείς νικήσαμε τους Κύκλωπες.