Η “Αξιολόγηση” του Τρόμου απέναντι στην αξία του Σχεδίου

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό ZERO.

Σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχα πριν κάποιους μήνες, στα πλαίσια της διερεύνησης της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους από έναν διεθνή οίκο αξιολόγησης, ένας από τους επιτετραμμένους του οίκου αξιολόγησης, στα πλαίσια της απόγνωσης που είχε περιέλθει, μου είχε πει για το ελληνικό ζήτημα «Αγαπητέ φίλε, μετά από τρία μνημόνια και άπειρες εκθέσεις του IMF (ΔΝΤ) ακόμα προσπαθούμε να ανακαλύψουμε πίσω από ποιο παραπέτασμα κρύβεται η ελληνική οικονομία! Κατά καιρούς έρχονται τραπεζίτες και υπουργοί, μας δείχνουν στοιχεία, επικαλούνται νούμερα αλλά κανείς μας δεν γνωρίζει αν αυτό για το οποίο μας μιλάνε ως ελληνική οικονομία είναι μια πραγματικότητα ή ένα πρόχειρα κατασκευασμένο ολόγραμμα. Αυτό που εμείς καταλαβαίνουμε είναι πως όλοι αυτοί θέλουν “αλλά δεν μας πείθουν ότι μπορούν”!»

Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη περιγραφή για το παρωχημένο δράμα των ατέρμονων διαπραγματεύσεων με τους Εταίρους μας που βιώνουμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Η συζήτηση επανέρχεται πάντα εντονότερη και περισσότερο φοβική. Το ίδιο συμβαίνει και τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες με την απόπειρα της ελληνικής Κυβέρνησης να ολοκληρώσει την “Αξιολόγηση” στις διαπραγματεύσεις της με τους Δανειστές και την Τρόικα. Είναι προφανές πλέον πως οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων τεσσάρων ετών, και περισσότερο απ’ όλες η τωρινή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εξαντλούν τις δυνάμεις και τις ενέργειες τους στην διαχείριση φόβου και όχι στην διαχείριση κρίσης. Στην εξαντλητική επανάληψη μιας ταπεινωτικής επαιτείας, από την οποία λείπει παντελώς το σχέδιο, οι προτάσεις και η υπέρβαση των αποτυχημένων αλλά καθιερωμένων πρακτικών. Μια συμπεριφορά διαπραγμάτευσης, δηλαδή, πέρα ως πέρα συντηρητική και εντελώς καταδικασμένη να αποτύχει.

Αρκεί να σκεφτούμε, με ηρεμία και πέρα από ιδεολογικά ταμπού, ποιο άραγε είναι το πρώτο διακύβευμα που η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να διαφυλάξει με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Είναι η περιφρούρηση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου υπέρβασης της Κρίσης; Είναι η αναζήτηση του κρίσιμου ενδιάμεσου χρόνου που απαιτείται ώστε να αρχίσουν να αποδίδουν μέτρα ουσιαστικής μεταρρύθμισης και ανασυγκρότησης της υποδομής της χώρας, που η Κυβέρνηση έχει ήδη λάβει; Είναι η απόκτηση ενός κοινού συμπεράσματος βάσης με τους 2 Εταίρους-Δανειστές μας, ώστε να συντάξουμε από κοινού μία νέα εκσυγχρονισμένη συμφωνία που θα έχει λάβει υπόψη της τους λόγους αποτυχίας των προηγουμένων, θα έχει ενσωματώσει τις παραμέτρους της σύγχρονης οικουμενικής οικονομίας και θα έχει αποδεχθεί την ανάγκη εξέλιξης του Ευρωπαϊκού μοντέλου; Η απάντηση είναι προφανώς ένα τεράστιο και θλιβερό όχι. Είναι ξεκάθαρο πως αυτό που, κυρίως, θέλει να περιφρουρήσει μέσω της “Αξιολόγησης” η ελληνική κυβέρνηση είναι η παράταση της ζωής των απαρχαιωμένων και ξεπερασμένων θεσμικών κόμβων της ελληνικής πολιτείας, το καμουφλάρισμα της πασιφανούς ανεπάρκειας του κρατικού μηχανισμού και η επανάληψη ενός φτηνού άλλοθι περί αδυναμίας της Χώρας να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασύνταξης της εθνικής Οικονομίας και του Κράτους, γιατί δήθεν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και η Τρόικα μας αφαιρεί το δικαίωμα της ισότιμης συνομιλίας.

Εμείς στην ΕΔΕΜ (Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης) πιστεύουμε πως στο πλαίσιο της Ευρώπης δεν συνομιλούμε με εχθρούς αλλά με φίλους που δεν μπορούν να μας κατανοήσουν γιατί πολιτικά τραυλίζουμε και γιατί στη σύγχρονη γλώσσα της διεθνούς οικονομίας συμμετέχουμε ως κωφάλαλοι. Ζητάμε να περαιώσουμε αξιολογήσεις για στοιχεία και νούμερα που ούτε εμείς οι ίδιοι είμαστε σίγουροι. Πειραματιζόμαστε επικίνδυνα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο το οποίο το μπερδεύουμε σε ένα ακατανόητο μείγμα με τις δόσεις του Μνημονίου. Αρνούμαστε να συγκρουστούμε κυρίως με τον παρατημένο εαυτό μας και επιτρέπουμε σε μια κυβέρνηση, εξ αντικειμένου αποτυχημένη και φοβική, να συνομιλεί εκ μέρους μας με τους Εταίρους μας χωρίς σχέδιο, χωρίς πολιτικό και οικονομικό αφήγημα, χωρίς εμπιστοσύνη σε Εμάς, εμάς που εκπροσωπεί.

Όσες αξιολογήσεις και αν ολοκληρωθούν, όσα έκτακτα χρήματα κι αν εξασφαλιστούν αν δεν περατώσουμε και δεν ολοκληρώσουμε την αξιολόγηση του πυρήνα του προβλήματος -ο οποίος δεν είναι άλλος από την λυσσαλέα απόπειρα διαιώνισης ενός αποτυχημένου μοντέλου διακυβέρνησης της Χώρας και μιας παντελώς ξεπερασμένης και πτωχευμένης οικονομικής πρακτικής- το άμεσο μέλλον θα είναι ακόμα χειρότερο, περισσότερο θολό και ιδιαίτερα υποτιμητικό για την ποιότητα μας και κυρίως για την ποιότητα των νέων ανθρώπων της χώρας μας.

Εμείς ως ΕΔΕΜ, και ιδιαίτερα μετά τη συνεργασία μας με την Δημοκρατική Συμπαράταξη, ερχόμαστε για να συμβάλουμε στην ενδυνάμωση του διεθνούς λόγου της Χώρας και για να βοηθήσουμε στην σύνταξη ενός σχεδίου ανασυγκρότησης της Οικονομίας και αναδόμησης της Διοίκησης, που θα μπορεί να φέρει άμεσα αποτελέσματα και να δημιουργήσει ένα σενάριο σύμπραξης, για ένα Μέλλον που θα μπορεί να μας περιλαμβάνει όλους, να μας σέβεται όλους… για ένα Μέλλον που Μας αξίζει.

Απόστολος Η. Πόντας

Πρόεδρος της ΕΔΕΜ – Ένωση Δημοκρατικής Ενικής Μεταρρύθμισης