Για το προσκήνιο μιας νέας γενιάς σκέψης, ήθους, ακεραιότητας, ευθύνης και δράσης στην πολιτική από την κοινωνία

Του Σπύρου Παπασπύρου

Ο λογαριασμός της κρίσης αυξάνει, το γεωπολιτικό περιβάλλον είναι βαρύ και οι ανακατατάξεις σε εξέλιξη. Η διέξοδος δυστυχώς δεν διαφαίνεται αφού η παράλληλη κρίση αξιών και θεσμών, η πολιτική παρακμή και η έλλειψη ικανής ηγεσίας επιδεινώνουν την κατάσταση και στενεύουν ακόμη περισσότερο τα ήδη δύσβατα μονοπάτια για τους πολίτες και την πατρίδα.

Η αναγκαία εθνική, λαϊκή, κοινωνική ενότητα, η έμπνευση και το δημιουργικό πάθος, η αξιοποίηση των ενδογενών πόρων και πλεονεκτημάτων για ένα δυνατό σοκ προόδου και πολιτισμού είναι διαρκές ζητούμενο.

Οι νέοι και οι νέες, τα παιδιά της σύγχρονης και μακροβιότερης σε ομαλότητα μεταπολιτευτικής περιόδου της χώρας, αναζητούν στους δρόμους της μετανάστευσης ένα αξιοπρεπές και βέβαιο μέλλον. Την έξοδο από τους φραγμούς που ύψωσε και συντηρεί ένα αραχνιασμένο σε αντίληψη, νοοτροπία και πρακτικές, πολιτικό, οικονομικό και γραφειοκρατικό κατεστημένο, στα πεδία της δημόσιας σφαίρας και κυρίως στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Αιμορραγούμε στο πιο ακριβό κεφάλαιο.

Η κρίση στην εποχή των ψηφιακών τεχνολογιών και της ρομποτικής απογυμνώνει την χώρα, μεγαλώνει κάθε μέρα τις απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό που επενδύθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ από δημόσιους πόρους αλλά κυρίως τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, για να “προικιστεί” με γνώση, να σταθεί στις σύγχρονες λεωφόρους της επιστήμης και των κατακτήσεων της ανθρωπότητας. Αυτό είναι το μείζον ζήτημα που έπρεπε να είναι πρώτο στην δημόσια ατζέντα.

Η ανανέωση των δυνάμεων της χώρας στην παραγωγή, την κοινωνία, την οικονομία, την Μεσόγειο και την Ευρώπη, το μέλλον, περνά από την νέα γενιά που “χάνεται”!

Ωστόσο στο πολιτικό σκηνικό κυριαρχούν και συντηρούνται κατώτερες πραγματικότητες των προβλημάτων και προκλήσεων της χώρας. Η διάψευση των ελπίδων και το βάθεμα του ελλείμματος σε κουλτούρα συνεργασιών και όχι νομής εξουσίας, ανάταξης της χώρας αντί της συνεχούς διολίσθησης “πίσω” και “κάτω” που οι αντιπαραθέσεις επί αλληλόχρεων -και κατά κανόνα προσωπικών λογαριασμών του χθες- καλά κρατεί.

Οι πολίτες απογοητευμένοι από τις επαναλαμβανόμενες μετεκλογικές και κραυγαλέες αθετήσεις δεσμεύσεων καταφεύγουν στην αποχή, σε τυφλές επιλογές οργής και τιμωρίας “γενικώς και αδιακρίτως”, στην απάθεια, την επιφυλακτικότητα και την καχυποψία απέναντι σε κάθε συλλογικό προσκλητήριο ή νέα προσπάθεια. Αναζητούν τις ευθύνες προσώπων και “υποκειμενικοποιούν” αντικειμενικές ευθύνες ή παγιδεύονται στο αντίθετο από τον διαστρεβλωτικό λόγο ποικιλόμορφων μηχανισμών προπαγάνδας!

Στο χώρο του προοδευτικού φιλελευθερισμού, των σύγχρονων σοσιαλιστών, των τολμηρών ριζοσπαστών, των σκεπτόμενων δημοκρατών οι έριδες, οι αχαλίνωτες εμπάθειες, οι διαιρέσεις και οι προσωπικές επιδιώξεις, στερούν στην πολιτική και την πατρίδα χρήσιμες δυνάμεις με πρωτοποριακές ιδέες και δυνατότητες. Οι στενές και “θεολογικές” ορθοδοξίες οδηγούν την πολιτική και τους πολιτικούς, ευρύτερα στην Ευρώπη, σε υποταγή σε γραφειοκρατικές, διαχειριστικές και ατελέσφορες πολιτικές, επιδερμικές και ατελείς μεταρρυθμίσεις.

Εδώ και πολύ καιρό μέσα από τον όμιλο πολιτικού, κοινωνικού και επιστημονικού προβληματισμού “Ακτίδα”, επιχειρούμε ώσμωση και επικοινωνία με αντίστοιχες πρωτοβουλίες αναζήτησης και πολιτικές κινήσεις όπως η ΕΔΕΜ. Άνθρωποι διαφορετικών διαδρομών και βιωμάτων, από όλο το φάσμα και όλες τις ηλικίες, με διακριτή δημόσια πορεία στην δουλειά, την επιστήμη, τους θεσμούς, την πολιτική, τα συνδικάτα, τον πολιτισμό και την τέχνη, ανταλλάσσουμε απόψεις, ιδέες, εκτιμήσεις και προτάσεις για το σύνολο των προβλημάτων, που ως πολίτες πρώτα από όλα, αντιμετωπίζουμε.

Είναι ώρα όμως όλοι εμείς να μετουσιώσουμε σε ευθύνη, συζητήσεις, απόψεις και διαπιστώσεις. Να αποφύγουμε τον κίνδυνο να γίνουμε με άλλο τρόπο και από θέση καλών απόψεων και υψηλών απαιτήσεων, αδρανείς. Να τολμήσουμε σε ένα νέο “δόγμα και αξίωμα”: Ευθύνη σημαίνει δράση !

Στο έδαφος και με στόχο όχι στα λόγια αλλά στην πράξη-όπως προκύπτει από την στάση ζωής του καθενός και της καθεμιάς- να επιχειρήσουμε πιο συγκεκριμένες προτάσεις.

Αποφασίσαμε ένα πρώτο εγχείρημα: Μία ανοιχτή πρόσκληση συνεύρεσης, σύνδεσης, σύνθεσης, δηλαδή ενός νέου ιστορικού και σύγχρονου άλματος φιλελευθέρων, σύγχρονων σοσιαλιστών, ριζοσπαστών, για ενότητα και συνεργασία. Με σαφή προτάγματα και μέτωπα – πεδία ρήξης – για αλλαγές από το πολιτικό σύστημα έως την στρατηγική της χώρας στην Ευρώπη και τον δυτικό κόσμο που είναι η φυσική χωροθέτηση της πατρίδας μας!

‘’Ακτίδα’’ και ‘’ΕΔΕΜ’’, στις 23 Νοέμβρη, σε μια μεγάλη και ανοιχτή εκδήλωση, ξεκινάμε!

Εφόδιο, η συνάντηση των ίδιων δυνάμεων και ρευμάτων με ρίζες από τον Ελ. Βενιζέλο και την μεγάλη Ελλάδα, τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις, τους αντιφασιστικούς αγώνες και τις μεγάλες στιγμές συνάντησης, συμφιλίωσης και αλλαγών, από το ´74 έως το άνοιγμα του ρόλου της κοινωνίας και εμβάθυνσης της δημοκρατίας, των μεγάλων αλλαγών κοινωνικής δικαιοσύνης και την πλήρη ένταξη στην Ευρώπη.

Ελπίζουμε με αξία, αρχές, “νέο αντάμωμα γενεών και νέα γενιά σκέψης”, για τις σύγχρονες αλλαγές που χρειάζονται για να βγούμε από την κρίση, να χτίσουμε μια σύγχρονη συμμαχία εκσυγχρονισμού, προόδου, πολιτισμού, ειρήνης!

Σπύρος Παπασπύρος

Συντονιστής του Ομίλου Ακτίδα

Πρ. Πρόεδρος ΑΔΕΔΥ