Θα πιάσουμε τα χέρια ή θα πιαστούμε στα χέρια;

Ώρα αποφάσεων…. Μια ‘’σχολάζουσα κληρονομιά’’ ερειπίων ως αποτέλεσμα της εμμονής μας σ’ ένα αέναο κυνήγι ενόχων και ευθυνών ή ένα πρότυπο κληροδότημα με ισχυρές βάσεις;

Από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης του, το ανθρώπινο είδος βρίσκεται εκ φύσεως σε μια συνεχή διαδικασία εξελικτικής ‘Ένωσης. Για την διασφάλιση της συνέχειας του και την εκπλήρωση του βιολογικού του πολλαπλασιασμού, μέσα από την ιερή ένωση της οικογένειας. Σε επίπεδο επιβίωσης, προστασίας και προόδου, με την σύνταξη του αρχικά σε ομάδες, μετέπειτα σε οργανωμένες κοινωνίες, έθνη, συμμαχίες, μέτωπα, κοκ. Η Ενότητα αποτελούσε πάντα το όχημα που εποχήθηκε η ανθρώπινη εξέλιξη μέσα από την συνεχή διεύρυνση των μορφών της.

‘’Όλοι για έναν και ένας για όλους’’!  ‘’Κανείς από εμάς δεν είναι τόσο καλός όσο όλοι μας μαζί (None of us is so good like all of us)’’! ‘’Ενωμένοι θα επιζήσουμε, χωρισμένοι θα χαθούμε’’! ‘’Είμαστε τόσο δυνατοί όσο ενωμένοι και τόσο αδύναμοι όσο διαιρεμένοι’’! Είναι εκφράσεις επώνυμες ή ανώνυμες, φιλοσοφικές, βιωματικές ή μυθιστορηματικές που έχουν φορτώσει στο dna μας και χαράξει ανεξίτηλα στις μνήμες μας, κοινωνικά ή εθνικά, εργατικά ή επιχειρηματικά έως και πολεμικά ή επιστημονικά κατορθώματα. Οτιδήποτε άλλο, οτιδήποτε προκαλεί διαίρεση, ήταν και παραμένει ενάντια στην ίδια την ανθρώπινη εξέλιξη. Γι’ αυτό διαρκεί ιστορικά λίγο και έχει πάντα καταστροφικές συνέπειες.

Αποδεδειγμένα λοιπόν, όποτε δουλέψαμε σε αυτά που μας ενώνουν, λειαίνοντας δια της αποδοχής – ανοχής, της αγάπης, της συγχώρεσης, της κατανόησης, στο όνομα του κοινού καλού ή συμφέροντος, αυτά που μας διαφοροποιούν και μας χωρίζουν, επιφέραμε και επιτύχαμε, θριάμβους, ειρήνη και πρόοδο. Όποτε επικράτησαν αγεφύρωτες ιδεολογικές, θρησκευτικές, φυλετικές, ταξικές, θεσμικές και παντός είδους δογματικές διαιρέσεις, οι συνέπειες τους αποτέλεσαν εξολοκλήρου, τις μελανότερες των σελίδων της ανθρώπινης ιστορίας.

Η επίτευξη οποιασδήποτε μορφής Ένωσης θέλει κουλτούρα, υπομονή, δουλειά, συνεργατικότητα, ικανότητα, γνώση, σεβασμό και ταλέντο. Εφικτή δηλαδή μόνο για ανθρώπους με εξελιγμένα χαρακτηριστικά. Για την διαίρεση που οδηγεί στην απομόνωση, αρκούν η ματαιοδοξία, η άγνοια, η εμπάθεια, η εμμονή, η ανασφάλεια, ο φόβος και το μίσος! Τα βασικά ένστικτα – χαρακτηριστικά του πρωτόγονου ανθρώπου.  Η ανθρώπινη διάνοια για λόγους ολοκλήρωσης εμπεριέχει και τα δύο.

Σήμερα οφείλουμε να οικοδομήσουμε κοινωνικά και πολιτικά, σε εθνική και οικουμενική προοπτική, πάνω στην σύνθεση όλων των υπαρχόντων διαθέσιμων, προοδευτικών πόρων – δυνάμεων. Υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη να διαβούμε μαζί δύσβατα μονοπάτια προς ωφέλιμες ενώσεις απ’ ότι να αφεθούμε στις άνετες μονοθέσιες πολυθρόνες της στείρας  κριτικής. Για το αύριο ξεκινάς μαζί με το παρελθόν και ότι έχεις σήμερα, αξιοποιώντας τα στο έπακρο. Αλλιώς παραμένεις ακίνητος ή ονειροπόλος ή και τα δύο μαζί.

Να παραμερίσουμε λοιπόν ότι και όλα όσα μας διαιρούν γιατί το μέγεθος της αξιοπρέπειας της κληρονομίας μας είναι συντριπτικά μεγαλύτερο σε βαρύτητα και σημασία από το αντίστοιχο της προσωπικότητας μας. Σήμερα περιγελάμε τους Βελουχιώτη και Ζέρβα ή μνημονεύουμε τον Γοργοπόταμο;

Εάν ποτέ η μάχη αυτή χαθεί οριστικά, η ιστορία θα μας απογράψει είτε ως μοιραίους είτε ως αδιάφορους, χωρίς επιμέρους διακρίσεις. Στα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές θα κληροδοτήσουμε μια αφετηρία πολύ διαφορετική και πιο σκοτεινή από αυτή που κληροδοτήθηκε σε εμάς.

Ας μην φοβηθούμε λοιπόν. Ας μην τρομάξουμε. Ας υπερβούμε το παραπέτασμα της αναζήτησης ενόχων από το παρελθόν και ας επιχειρήσουμε για το μέλλον, με εύρος από την ωφέλιμη συστράτευση έως την εποικοδομητική αντιπαράθεση επί απόψεων και θέσεων. Αυτό προσδιορίζει η πρόσφατη σύμπραξης της Ε.Δ.Ε.Μ. με την ΔΗ.ΣΥ. και αποτελεί την θέσης αρχής απέναντι σε όλους όσους συνυπάρχουν εντός Δημοκρατικού τόξου.

Στόχος η μετάβαση από το διαφαινόμενο επί του παρόντος άγονο, σε ένα γόνιμο, Αύριο! Σαν γενιά, θα πρέπει τελικά να σηκώσουμε εκτός από το ανεπιθύμητο βάρος των συνεπειών όσων προηγήθηκαν, εκείνο το επιθυμητό και τιμητικό…. της ευθύνης για την συγγραφή των πρώτων σελίδων όσων θα ακολουθήσουν.

Αντί της απομονωτικής ακηδίας που προκαλεί η οργή, η ενοχολατρεία και η απαισιοδοξία, προκρίνουμε και επιλέγουμε την συλλογική αφύπνιση που μετασχηματίζει την κρίση σε μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία.

Ο ένας Απέναντι από τον άλλο λοιπόν ή Μαζί;

Πολιτική με ταμπέλες για το Παρελθόν ή σύνθεσης ικανοτήτων για το Μέλλον;

Ώρα αποφάσεων….

Νίκος Ιωσήφ

Μέλος Kεντρικής Eπιτροπής Ε.Δ.Ε.Μ.
Επικεφαλής Πολιτικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας